Reviews and Comments

Det einaste som gjer denne boka interessant, er at ho er eit svar på Vigdis Hjorths "Om bare". Innhaldet består stort sett av oppramsing av barar og restaurantar han har vore på, land han har besøkt, og namedropping av forfattarar og filosofar som har skrive ting han på ein eller annan måte finn relevant for eitt eller anna. Alt som er personleg, er såpass vagt formidla at ein må ha eit langt større talent for å lese mellom linjene enn eg har, for å få noko ut av det. Det gjeld særleg hovudpersonens eigne indiskresjonar og dårlege val, som stort sett blir forbigått. No kjenner eg at eg treng ein pause frå den delen av samtidslitteraturen som meiner at uhorvelege mengder alkohol og ligging er det einaste som kvalifiserer til å kallast eit "sant og intenst" liv.

Eg las Om bare av Vigdis Hjorth for eit par år sidan (mi første Hjorth-bok nokonsinne), og no fekk eg lyst til å lese Linnebergs versjon.

Endeleg hamna eg fremst i bibliotekkøen.

Det går treigt med lesinga no på sommaren, men eg er jo stadig interessert i å lese om kjærleiksforhold med stor aldersforskjell.

Eg er visst ikkje heilt ferdig med fascinasjonen for Kristianiabohemen. Får sjå om eg held ut gjennom alle dei 750 sidene.

Fann denne gamle favoritten i ei bokopprydding og les henne ein siste gong før pocketutgåva mi går heilt i oppløysing. Eit lite pusterom før eg går vidare med dei bøkene eg eigentleg har på lista.

Eg likte stemma i denne boka, det var veldig lett å kjenne att diverse eldre amerikanske damer eg har kjent, og eg set stor pris på bøker som tillet seg å innimellom avslutte ei setning med tre ropeteikn. Og det var interessant å bli teken tilbake til pandemiperioden og bli minna om kor mykje eg har gløymt av alt det absurde vi gjennomlevde. Samstundes kjennest historia akkurat litt for banal til å sette varige spor. Eit overraskande irritasjonsmoment var kor ofte andre menneske brukar namnet til eg-personen. Eg hadde blitt sprø om folk tiltala meg med namn i annakvar setning.

Eg likte denne mykje betre enn eg trudde eg kom til å gjere. Eg har aldri lese noko av Bjørnstad før og har ikkje vore freista til det heller, men her vart eg positivt overraska. Eg tykkjer boka er ein god inngang til Kristianiabohemen, og eg trur på Oda-karakteren. Eg tykkjer det er godt skildra korleis ho prøver å leve i sanning midt oppi eit motkulturelt program, og korleis ho oppdagar at det kanskje ikkje er mogleg.

Veit ikkje om eg kjem til å lese meir av Bjørnstad, men eg er veldig redd for at eg kanskje må lese noko av Hans Jæger.

Eg fryktar at det å byrje å interessere seg for Kristiania-bohemen er eit teikn på at ein har starta på nedturen, men no har eg kome borti ekko av dei i så mange samanhengar i det siste, at eg fann ut eg like gjerne kunne lese ei bok i staden for å slå dei opp på wikipedia heile tida.

Vanskeleg å vite heilt kva eg meiner om denne. Kanskje eg kan seie at det er ei god bok som ikkje er for meg? Eg kan sjå at ho har kvalitetar i språket og konstruksjonen, men dei er ikkje av den typen som skapar store leseopplevingar for mitt vedkommande. Eg irriterte meg ofte over skrivemåten under lesinga, særleg når folk gjorde og sa ting eg berre ikkje greidde å tru på. Og det finst sikkert folk som er så manisk opptekne av sex som karakterane i denne boka, men det blir litt slitsamt når det gjeld absolutt alle, absolutt heile tida. Samtidig likte eg godt skildringane av bygde-Sverige og den temmeleg gufne atmosfæren ho greidde å skape utan at eg heilt kan setje fingeren på korleis. Det kjem nok til å sitje i, men eg tvilar på eg kjem til å lese boka på nytt.

No får eg lyst til å sjå filmen frå 2012 (eller kva tid det var) på nytt.

Har kjent på ein uforklarleg trong til å lese denne på nytt ei stund. Primært på engelsk, sekundært på nynorsk, men ventelista på biblioteket var for lang, så no les eg ei bokmålsutgåve.

Var spent på denne sidan ho har fått så mykje skryt. Eg tykte ho var heilt grei. Birgitte Solheim er på ein måte ein interessant karakter, men ho er så avvisande til alt og alle at det interessante består meir i kva ein kan ane om livshistoria hennar, enn kva ho sjølv tenkjer og seier. Eg kjem nok til å låne neste bok i trilogien også, om så berre for å sjå kva slags liv som er i vente for ein så gammal person. Men eg trur ikkje denne boka i seg sjølv kjem til å sette varige spor. Det blir spennande å sjå om eg tek feil, sjølvsagt.