User Profile

Det tok litt tid å forstå kva dette var for ei bok. Basert på omtalar trudde eg det var ein framtidsdystopi, men det er det ikkje. Framtida i denne boka er ikkje skildra på ein truverdig måte. Verda har gjennomlevd atomkrig og klimakatastrofe, men halve menneskeheita har overlevd (om eg hugsar rett), og vår notid, som berre er hundre år unna i boka, blir omtala som om ho skulle ligge i alle fall tusen år tilbake. Det står ingenting om den verdsomspennande svoltkatastrofen som dei som har greie på slikt, fortel oss vil vere resultatet av ein krig med atomvåpen, og som vil ta livet av dei aller fleste menneske. Og eg kjøper heller ikkje at forskarane i boka har tilgang til eit så enormt digitalt arkivmateriale som dei påstår. Alt som nokon gong har vore publisert digitalt, er framleis tilgjengeleg etter alle katastrofane, medan fysisk materiale stort sett er gått tapt. Det er umogleg å tru på, vi veit jo allereie kor forgjengeleg digitalt materiale er. Men etter kvart som eg forsto at boka ikkje handlar om framtida, men om litteratur (og litt om sjølvframstilling og kjærleik), fall mykje på plass. Det litterære mysteriet er spennande og lett å engasjere seg i, og framtidsaspektet er berre ein premiss for at mysteriet skal fungere. Dette til orientering.

Har aldri lese noko av Gulliksen før, og no fekk eg det for meg at det var på tide, så eg har hatt eit Gulliksen-raid på biblioteket. Denne sklei eg igjennom på nokre få timar, men eg kjem nok til å tenkje på henne ei god stund. Eg likar korleis han prøver å sette ord på kva kjærleik er og korleis han kan forandre seg og ta slutt, det er gjenkjennelege tankar. På det innhaldsmessige planet er det samtidig ikkje så overraskande at det går som det går. Eg får ikkje noko inntrykk av at dei to hovudpersonane har noko felles prosjekt eller noko dei er opptekne av eller bryr seg om, anna enn at dei dyrkar ei felles førestilling om at parforholdet deira er annleis og betre enn andre parforhold. Men slik boka framstiller det, verkar det som dette unike forholdet først og fremst kjem til uttrykk gjennom sex, og sex er jo strengt teke ikkje så unikt, det er vel tverimot ekstremt allmennmenneskeleg. Ho er treningsnarkoman (i seg sjølv eit teikn på at livet manglar meining), han har ryddemani, og det er det. Med det som utgangspunkt er det ikkje så overraskande at minst ein av dei er veldig open for noko nytt og uventa, noko som får henne til å kjenne seg viktig og levande. Dette er ikkje meint som kritikk av boka, tvertimot. Det interessante er jo å få eit innblikk i korleis dette forholdet, som eigentleg er eit heilt alminneleg forhold (eller, om ein vil, unikt på same måten som alle forhold er unike), går i oppløysing. Og boka viser at det går i oppøysing på kjende måtar, som det nettopp difor er viktig å prøve å sette ord på.