User Profile

Om å gå vidare etter overgrep: Såg denne utstilt på biblioteket og lånte henne på eit innfall, og det er eg glad for! Boka handlar om ei ung jente som opplever ei valdtekt. Men mest handlar det om kræsjet mellom hennar eigne reaksjonar og reaksjonane til dei næraste, sjølv når alt ligg til rette for at det skal gå så bra som det kan: hovudpersonen blir trudd når ho fortel, og ho er omgitt av folk som vil henne vel. Historia er fortalt gjennom mange korte kapittel frå ulike synsvinklar, som gjorde boka til ein pageturner. Prosedyrane og dei ulike psykologiske reaksjonane er truverdige, og kanskje spesielt nyttige å lese om for slike som meg, som ikkje har noka erfaring med tematikken. Eg likar måten dei ulike rollefigurane blir introdusert litt etter litt, slik at det tek litt tid før vi får grep om kven dei er. Eg likar den usubtile, in-your-face leiken med prinsippet om Tsjekhovs pistol. Klimakset verkar først alt for dramatisk, men snart forstår ein at det er meininga at det skal verke alt for dramatisk, og eg vil seie boka slepp unna med det. Første boka eg les av denne forfattaren, men ho har skrive mange, og eg får lyst til å lese fleire.

@TanteGulo@snabelen.no Det har eg også spurt meg sjølv om! Og veit ærleg tala ikkje. Det er jo mykje i desse bøkene eg ikkje greier å tru på og til og med blir litt irritert av, og då meiner eg ikkje det med dagen som har stansa, det trur eg på utan problem. Men eg trur ikkje heilt på at folk ville ha reagert og oppført seg slik ho skriv, dersom dei levde i ein stansa dag. Det er liksom litt for idyllisk og folk er litt for avbalanserte og rasjonelle (det er kanskje ikkje så mange folk i bok 2, men dei blir fleire). Og eg har landa på at det er akkurat det eg likar. Det er måten ho utforskar den stansa dagen liksom litt på avstand, på idéplanet, roleg og vennleg innstilt, utan panikk. I dei første bøkene reagerte eg på språket, for eg tykte ho høyrdest meir ut som ei gammal dame enn som ei ung, men etter kvart som tida går, blir ho jo gammal, og då passar språket mykje betre. Og etter kvart tykte eg det vart utruleg avslappande å lese ei bok om ei verd der nesten ingenting kan gå gale, for det er jo berre den same dagen, så det kan ikkje kome andre overraskingar enn dei ho står for sjølv.

No trur eg kanskje eg har fått nok av kristianiabohemen for ei stund. Eg måtte skumme gjennom dei mange sidene med referat frå diskusjonane i Studentersamfunnet. Og sjølv om dei hadde mykje interessant for seg, så er det jo ei lette å leve i ei tid der trugslar om sjølvmord ikkje er den føretrekte måten å handtere alle livets problem på.

Boka har styrkt meg i trua på at dei som snakkar om kor viktig det er å vere seg sjølv, ikkje anar kva dei snakkar om. Jægers fremste livsprosjekt, såvidt eg kan sjå, var å leve sant, vere tru mot seg sjølv og skrive sitt liv. Det inntrykket eg først og fremst sit att med, er kor utruleg sjølvopptatt han var. Det kjenner eg att fordi eg er slik sjølv, men eg håpar og trur at eg er litt flinkare til å skjule det, og eg kan ikkje la vere å tenkje at Jæger truleg ville vore ein lykkelegare mann om han også hadde prøvd litt meir på det. Han står fram som ein kunstnarsjel i den forstand at han nekta å tilpasse seg verda i sjølv den aller minste grad, og det kan ein ha stor respekt for, men eg har vanskar med å sjå at han oppnådde noko ved det. Det kjem spesielt tydeleg fram i det som står om skrivinga hans, der det blir openbert at skrivinga truleg ville gått lettare, og bøkene ville blitt betre, om han hadde hatt ein redaktør eller hadde nedverdiga seg til å diskutere skrivinga med nokon i staden for å gå seg heilt vekk i sitt eige hovud.

Eit interessant lite sidespor er det vesle som står om korleis pressa fungerte på den tida. Jæger var berre ein av mange skandinavar som prøvde å halde liv i seg på kontinentet ved å sende «korrespondentbrev» til avisene heime, og det går tydeleg fram at det ikkje fall han inn å gjere noko anna enn å bla i dei franske avisene for å sjå om det var noko der han kunne vidareformidle. Det er mykje klaging på media i dag, men eg kjenner meg overtydd om at journalistikken er lysår betre i dag enn ved førre århundreskifte.