Er i ein fase der eg prøver å bruke mindre tid på internett og meir tid på bøker. Testar ut eit sosialt bokmedium for første gong for å sjå om det funkar for meg.
Les alltid fleire bøker parallelt. Les bøker omatt.
En dag, etter tjue års samliv, stilte Svein seg opp foran mikrobølgeovnen og sa at …
Las første halvdel av denne boka i fjor då eg låg nokre dagar på sjukehus og fann henne på pasientbiblioteket. Då eg vart skriven ut, måtte eg levere inn boka, og no vart ho endeleg ledig på hovudbiblioteket så eg fekk lest henne ferdig. Eg elskar måten Linda tenkjer og ordlegg seg på, samtidig som eg er utruleg glad for at eg slepp å ha henne i omgangskrinsen. Utruleg kor mykje sant forfattaren får sagt om kjærleik, vonbrot og bygdesamfunn ved hjelp av ein hovudperson som hovudsakleg driv med sarkasme og dårleg skjult forakt.
Alexandra ligner ikke seg selv der hun står krumbøyd og kaster opp i hekken utenfor …
Om å gå vidare etter overgrep: Såg denne utstilt på biblioteket og lånte henne på eit innfall, og det er eg glad for! Boka handlar om ei ung jente som opplever ei valdtekt. Men mest handlar det om kræsjet mellom hennar eigne reaksjonar og reaksjonane til dei næraste, sjølv når alt ligg til rette for at det skal gå så bra som det kan: hovudpersonen blir trudd når ho fortel, og ho er omgitt av folk som vil henne vel. Historia er fortalt gjennom mange korte kapittel frå ulike synsvinklar, som gjorde boka til ein pageturner. Prosedyrane og dei ulike psykologiske reaksjonane er truverdige, og kanskje spesielt nyttige å lese om for slike som meg, som ikkje har noka erfaring med tematikken. Eg likar måten dei ulike rollefigurane blir introdusert litt etter litt, slik at det tek litt tid før vi får grep om kven dei er. Eg likar den …
Om å gå vidare etter overgrep: Såg denne utstilt på biblioteket og lånte henne på eit innfall, og det er eg glad for! Boka handlar om ei ung jente som opplever ei valdtekt. Men mest handlar det om kræsjet mellom hennar eigne reaksjonar og reaksjonane til dei næraste, sjølv når alt ligg til rette for at det skal gå så bra som det kan: hovudpersonen blir trudd når ho fortel, og ho er omgitt av folk som vil henne vel. Historia er fortalt gjennom mange korte kapittel frå ulike synsvinklar, som gjorde boka til ein pageturner. Prosedyrane og dei ulike psykologiske reaksjonane er truverdige, og kanskje spesielt nyttige å lese om for slike som meg, som ikkje har noka erfaring med tematikken. Eg likar måten dei ulike rollefigurane blir introdusert litt etter litt, slik at det tek litt tid før vi får grep om kven dei er. Eg likar den usubtile, in-your-face leiken med prinsippet om Tsjekhovs pistol. Klimakset verkar først alt for dramatisk, men snart forstår ein at det er meininga at det skal verke alt for dramatisk, og eg vil seie boka slepp unna med det. Første boka eg les av denne forfattaren, men ho har skrive mange, og eg får lyst til å lese fleire.
Da våre forfedre en gang i tiden lærte seg å beherske språket, kunne vi mennesker …
Denne var eit tilfeldig bibliotekfunn, og eg likte henne! Novellene handlar som baksideteksten seier om vanlege folk som ikkje greier å kommunisere, som snakkar forbi kvarandre eller som meiner at dei fortener meir frå sine næraste enn dei får, og difor svarar med same mynt. Eg trur på kjenslene og reaksjonane deira. Det er få stadnamn i forteljingane, men dei er heilt openbert lagt til bergensregionen, som gjer dei ekstra gjenkjennelege. Ein merkar at novellene er skrivne av ein mann, for eit par av kvinnekarakterane er litt vanskeleg å svelgje, men ikkje verre enn det som er vanleg i andre kritikarroste bøker skrivne av menn, og dei mannlege karakterane har flust av svakheiter, dei også. Eg las éi novelle om dagen, som var akkurat passeleg.
Tjue år etter at forholdet til den kvinnelige forfatteren tok slutt, bestemmer litteraturprofessor Arnold Busk …
Det einaste som gjer denne boka interessant, er at ho er eit svar på Vigdis Hjorths "Om bare". Innhaldet består stort sett av oppramsing av barar og restaurantar han har vore på, land han har besøkt, og namedropping av forfattarar og filosofar som har skrive ting han på ein eller annan måte finn relevant for eitt eller anna. Alt som er personleg, er såpass vagt formidla at ein må ha eit langt større talent for å lese mellom linjene enn eg har, for å få noko ut av det. Det gjeld særleg hovudpersonens eigne indiskresjonar og dårlege val, som stort sett blir forbigått. No kjenner eg at eg treng ein pause frå den delen av samtidslitteraturen som meiner at uhorvelege mengder alkohol og ligging er det einaste som kvalifiserer til å kallast eit "sant og intenst" liv.
Siste halvdel av 1800-tallet var en turbulent tid som satte uslettelige spor i verdenshistorien. Og …
No trur eg kanskje eg har fått nok av kristianiabohemen for ei stund. Eg måtte skumme gjennom dei mange sidene med referat frå diskusjonane i Studentersamfunnet. Og sjølv om dei hadde mykje interessant for seg, så er det jo ei lette å leve i ei tid der trugslar om sjølvmord ikkje er den føretrekte måten å handtere alle livets problem på.
Boka har styrkt meg i trua på at dei som snakkar om kor viktig det er å vere seg sjølv, ikkje anar kva dei snakkar om. Jægers fremste livsprosjekt, såvidt eg kan sjå, var å leve sant, vere tru mot seg sjølv og skrive sitt liv. Det inntrykket eg først og fremst sit att med, er kor utruleg sjølvopptatt han var. Det kjenner eg att fordi eg er slik sjølv, men eg håpar og trur at eg er litt flinkare til å skjule det, og eg kan ikkje …
No trur eg kanskje eg har fått nok av kristianiabohemen for ei stund. Eg måtte skumme gjennom dei mange sidene med referat frå diskusjonane i Studentersamfunnet. Og sjølv om dei hadde mykje interessant for seg, så er det jo ei lette å leve i ei tid der trugslar om sjølvmord ikkje er den føretrekte måten å handtere alle livets problem på.
Boka har styrkt meg i trua på at dei som snakkar om kor viktig det er å vere seg sjølv, ikkje anar kva dei snakkar om. Jægers fremste livsprosjekt, såvidt eg kan sjå, var å leve sant, vere tru mot seg sjølv og skrive sitt liv. Det inntrykket eg først og fremst sit att med, er kor utruleg sjølvopptatt han var. Det kjenner eg att fordi eg er slik sjølv, men eg håpar og trur at eg er litt flinkare til å skjule det, og eg kan ikkje la vere å tenkje at Jæger truleg ville vore ein lykkelegare mann om han også hadde prøvd litt meir på det. Han står fram som ein kunstnarsjel i den forstand at han nekta å tilpasse seg verda i sjølv den aller minste grad, og det kan ein ha stor respekt for, men eg har vanskar med å sjå at han oppnådde noko ved det. Det kjem spesielt tydeleg fram i det som står om skrivinga hans, der det blir openbert at skrivinga truleg ville gått lettare, og bøkene ville blitt betre, om han hadde hatt ein redaktør eller hadde nedverdiga seg til å diskutere skrivinga med nokon i staden for å gå seg heilt vekk i sitt eige hovud.
Eit interessant lite sidespor er det vesle som står om korleis pressa fungerte på den tida. Jæger var berre ein av mange skandinavar som prøvde å halde liv i seg på kontinentet ved å sende «korrespondentbrev» til avisene heime, og det går tydeleg fram at det ikkje fall han inn å gjere noko anna enn å bla i dei franske avisene for å sjå om det var noko der han kunne vidareformidle. Det er mykje klaging på media i dag, men eg kjenner meg overtydd om at journalistikken er lysår betre i dag enn ved førre århundreskifte.
Fru McGillicuddy sitter på toget på vei til sin gamle venninne Miss Marple da et …
Fann denne gamle favoritten i ei bokopprydding og les henne ein siste gong før pocketutgåva mi går heilt i oppløysing. Eit lite pusterom før eg går vidare med dei bøkene eg eigentleg har på lista.
Eg likte stemma i denne boka, det var veldig lett å kjenne att diverse eldre amerikanske damer eg har kjent, og eg set stor pris på bøker som tillet seg å innimellom avslutte ei setning med tre ropeteikn. Og det var interessant å bli teken tilbake til pandemiperioden og bli minna om kor mykje eg har gløymt av alt det absurde vi gjennomlevde. Samstundes kjennest historia akkurat litt for banal til å sette varige spor. Eit overraskande irritasjonsmoment var kor ofte andre menneske brukar namnet til eg-personen. Eg hadde blitt sprø om folk tiltala meg med namn i annakvar setning.
ODA! er dokumentarromanen om Oda Krohg, embetsmannsdatteren som ble Kristiania-bohemens kvinnelige lederskikkelse – et ideal …
Eg likte denne mykje betre enn eg trudde eg kom til å gjere. Eg har aldri lese noko av Bjørnstad før og har ikkje vore freista til det heller, men her vart eg positivt overraska. Eg tykkjer boka er ein god inngang til Kristianiabohemen, og eg trur på Oda-karakteren. Eg tykkjer det er godt skildra korleis ho prøver å leve i sanning midt oppi eit motkulturelt program, og korleis ho oppdagar at det kanskje ikkje er mogleg.
Veit ikkje om eg kjem til å lese meir av Bjørnstad, men eg er veldig redd for at eg kanskje må lese noko av Hans Jæger.
ODA! er dokumentarromanen om Oda Krohg, embetsmannsdatteren som ble Kristiania-bohemens kvinnelige lederskikkelse – et ideal …
Eg fryktar at det å byrje å interessere seg for Kristiania-bohemen er eit teikn på at ein har starta på nedturen, men no har eg kome borti ekko av dei i så mange samanhengar i det siste, at eg fann ut eg like gjerne kunne lese ei bok i staden for å slå dei opp på wikipedia heile tida.
I begynnelsen av syttiårene skjer et grufullt dobbeltmord i bygden Svartvattnet i Nord-Sverige. En ung …
Vanskeleg å vite heilt kva eg meiner om denne. Kanskje eg kan seie at det er ei god bok som ikkje er for meg? Eg kan sjå at ho har kvalitetar i språket og konstruksjonen, men dei er ikkje av den typen som skapar store leseopplevingar for mitt vedkommande. Eg irriterte meg ofte over skrivemåten under lesinga, særleg når folk gjorde og sa ting eg berre ikkje greidde å tru på. Og det finst sikkert folk som er så manisk opptekne av sex som karakterane i denne boka, men det blir litt slitsamt når det gjeld absolutt alle, absolutt heile tida.
Samtidig likte eg godt skildringane av bygde-Sverige og den temmeleg gufne atmosfæren ho greidde å skape utan at eg heilt kan setje fingeren på korleis. Det kjem nok til å sitje i, men eg tvilar på eg kjem til å lese boka på nytt.
