Norskis bosatt i Sverige. Leser norsk, svensk och engelsk. Liker både faglitteratur og skjønnlitteratur. Historie og sci-fi. Skriver på det språk jeg leser på.
Eg likte stemma i denne boka, det var veldig lett å kjenne att diverse eldre amerikanske damer eg har kjent, og eg set stor pris på bøker som tillet seg å innimellom avslutte ei setning med tre ropeteikn. Og det var interessant å bli teken tilbake til pandemiperioden og bli minna om kor mykje eg har gløymt av alt det absurde vi gjennomlevde. Samstundes kjennest historia akkurat litt for banal til å sette varige spor. Eit overraskande irritasjonsmoment var kor ofte andre menneske brukar namnet til eg-personen. Eg hadde blitt sprø om folk tiltala meg med namn i annakvar setning.
For å forstå truslene vi står overfor i verden i dag, må vi se tilbake …
1914 - ikkje 1939
4 stars
Odd Arne Westad legg ut eit godt argument for at verda i dag liknar meir på den verda vi hadde før 1914, enn ho liknar på verda i 1939.
Odd Arne Westad er ein framifrå kald krig-historikar som lenge har vore oppteken av tilhøva mellom stormakter. I boka her, som så vidt eg veit er den første som er vorte omsett til norsk, argumenterer han for at verda i dag har klare likskapar med den verda vi hadde i 1914.
Det her kan framstå framand i eit land kor den einaste historiske analogien folk kjenner til, er overgangen frå mellomkrigstid til den andre verdskrigen. Like fullt har eg lenge vore av ei liknande oppfatning som det Westad kjem med i boka her, og er enno meir overtydd no.
For det første har vi i dag eit internasjonalt system med fleire stormakter, kor nokon er langt sterkare enn …
Odd Arne Westad legg ut eit godt argument for at verda i dag liknar meir på den verda vi hadde før 1914, enn ho liknar på verda i 1939.
Odd Arne Westad er ein framifrå kald krig-historikar som lenge har vore oppteken av tilhøva mellom stormakter. I boka her, som så vidt eg veit er den første som er vorte omsett til norsk, argumenterer han for at verda i dag har klare likskapar med den verda vi hadde i 1914.
Det her kan framstå framand i eit land kor den einaste historiske analogien folk kjenner til, er overgangen frå mellomkrigstid til den andre verdskrigen. Like fullt har eg lenge vore av ei liknande oppfatning som det Westad kjem med i boka her, og er enno meir overtydd no.
For det første har vi i dag eit internasjonalt system med fleire stormakter, kor nokon er langt sterkare enn alle dei andre, men kor ein også har ei kjensle av nedgang og trugsmål frå oppadstormande konkurrentar. Westad argumenterer godt for at USA i dag minnar mykje om Storbritannia i 1914, og at Kina har mange trekk som liknar på Det tyske keisarriket. Dagens USA sin framandfrykt og krampaktige grep for å halde seg oppe som imperium og Kina sin frykt for å bli "for seine" med å utnytte den makta dei har opparbeidd seg dei siste tiåra, er ein farleg miks når ein ser dei i høve til historia.
I 1914 vart det krig, og så mange som 40 millionar menneske vart drepne eller skada. Men det tyder ikkje at krig var uunngåeleg den gongen, og heller ikkje at det er uunngåeleg i dag. Westad slår derfor eit slag for diplomatiet, og vilje til å gjera kompromiss i sakar kor usemje kan føre til krig. Løysningsforslaga hans på Taiwan, Ukraina og Palestina blir litt for enkle for min del, men det er uansett først og fremst den historiske drøftinga som var grunnen til at eg las boka her, og den var god.
Til sist synst eg omsetjinga til norsk er litt skuffande. Det heiter ikkje "i Balkan", men "på". Det heiter heller ikkje "handelsunioner", men "fagforeiningar'. Det her er faktisk på linje med Google translate i 2010. Skjerpings.
The United States is the richest country on earth, yet has more poverty than any …
Even as more and more of us are shopping according to our values, economic justice does not seem to be among our top priorities. We know if our vegetables are local and organic, but we don’t ask what the farmworkers made picking them. When we purchase a plane ticket, we are shown the carbon emissions for the flight, but we aren’t told if the flight attendants are unionized. We reward companies that run antiracist marketing campaigns without recognizing how these campaigns can distract from those companies’ abysmal labor practices, as if shortchanging workers isn’t often itself a kind of racism. (The economists Valerie Wilson and William Darity, Jr., have shown that the Black-white pay gap has increased since 2000, and today, the average Black worker makes roughly 74 cents for every dollar the average white worker does.) We recognize the kind of coffee we should drink or the kind of shoes we should wear to signal our political affiliations, but we are often unaware of what difference that makes for the workers themselves, if it makes a difference at all. My family stopped shopping at Home Depot after learning about the company’s hefty donations to Republican lawmakers who refused to certify the results of the 2020 presidential election. We have yet to inquire about the pay and benefits offered at Ace Hardware.
Började precis läsa denna bok. Det är fascinerande hur många beröringspunkter det finns mellan det militärpolitiska läget i Europa 1808 och 1939.
En kontinental stormakt för krig mot England men är för tillfället allierad med Ryssland. Sedan beslutar sig den kontinentala stormaktens galne ledare sig för att anfalla Ryssland och det går som det går.
Och däremellan hamnar Finland i kläm. (Samt ett antal andra länder också, så klart.)
@3ivin6 Jeg kan fortsatt huske hvordan denne boka slo meg rett i magen da jeg leste den. Den viste fram en side av samfunnet som lå skjult for meg på en måte som var samtidig distansert og midt i det. Dette er antagelig en av de bøker jeg har lest flest ganger.
Jeg leste to til av Lundbergs selvbiografiske bøker etter dette, men fant ikke det samme i dem. Syntes han gjentok seg og at de ble for sprikete.
Seeing Like a State: How Certain Schemes to Improve the Human Condition Have Failed is …
Det här är en klassiker som jag äntligen får tummen ur att läsa. Den är en analys av hur den moderna statens projekt att göra samhället "läsbart" genom t.ex. lantmäteri och statistik både minskar lokalsamhällenas autonomi och leder till oförutsedda konsekvenser.
Det här är en klassiker som jag äntligen får tummen ur att läsa. Den är en analys av hur den moderna statens projekt att göra samhället "läsbart" genom t.ex. lantmäteri och statistik både minskar lokalsamhällenas autonomi och leder till oförutsedda konsekvenser.
