User Profile

Ei science fiction novellesamling skriven av ein 19 år gammal Åsmund Forfang, men alderen kjem ikkje tydeleg fram. Eg vil tru boka er inspirert av Bradbury si samling "The illustrated man", med ei interessant rammeforteljing som eigentleg ikkje er så vesentelg for for dei ulike novellene.

Når eg les norsk science fiction, er eg eigentleg ute etter noko som forankrar dei som norske, sjølv om det ikkje er heilt rettferdig. I denne samlinga er det ikkje mykje av det, men ein kan kjenne att naturen i fleire av dei (og nokre referanser til folketru). I "Tømmerhuggere" ser ein også den samtidige miljøkampen spele ei rolle, og i likskap med "En godværsdag i juli" så er barne/ungdomsperspektivet eit poeng i seg sjølv. Dette likte eg godt. Elles er novellene stort sett interessante, sjølv om eg ikkje veit kor lenge eg kjem til å hugse noko frå dei.

Denne boka gir ei fin innføring i fleire "daude" språk. Det er ikkje ei grundig gjennomgang av syntaks og morfologi, men heller informasjon om språket, korleis me veit kva me veit om det, kva slags tekster som framleis finst og kva utfordringar som språket byr på. Og for alle språka er det eit representativ utdrag i original og omsetjing. Wikander si stemme gjer det til noko meir enn ei serie leksikonartiklar, sjølv om boka på eit vis gjer same nytte. Dette er nok eit godt første møte med mange av desse språka.

Det tok flaut lang tid før eg forstod at Hermann ikkje var namnet på sjølve serien, så eg lurte på kven av karakterane som kom til å bli avslørt som hovudpersonen. Men om ein ser vekk frå at Hermann er forfatteren, så liker eg godt at det i desse tre første historiene ikkje er tydeleg kven som er hovudpersonen (på same måte som det er seinare i serien).

Teikningane er flotte, men av og til blei nokre av andleta for like. Særleg for menna (men dei fleste er jo menn). Historiene er spanande, og eg liker at ein gradvis blir trygge på kva som foregår. Ein blir på ein måte kasta inn i ei ny handling, og må navigere oss gjennom han mens han foregår.

Mitt første møte med denne serien var gjennom nokre store plakatar i Oslo sentrum. Desse er samla i denne boka, saman med ein del anna "ekstramateriale" og nokre intervjuar. Som nyfrelst fan av serien, er dette kjekt stoff. Men heilt ærleg så kunne det meste her vore fordelt mellom albumma som er alt er ute, det er litt tidleg å komme med ei slik bok, om dei ikkje tenkjer å kome med med ein serie av desse også.

Eg er glad at eg ikkje måtte vente eit par år før denne kom (som del to av ei to-partar). Men eg er jo no i flokken som venter på neste bok i serien...

Eg liker godt at dei så tydeleg knyt desse karakterane til Oslo, men eg liker enda betre at dei no viser at dei godt kan boltre seg i andre deler av landet.

Høgdepunktet i denne er at no er det ikkje berre historiske Oslo som kjem nydeleg fram, men også (ein del av) historia om Oslo. Her blandar dei historie og segn på ein spanande måte. Det var visst litt ueinigheit innad om korleis slutten skulle vere, men eg er nøgd med den dei landa på. Eg liker også at dei no går litt meir inn på kven hovudkarakterane er - kanskje særleg Krüger.

Eg forstår godt at denne gjorde inntrykk på teikneserie-Noreg då ho kom. Ein fin start for ein ny serie, og det er tydeleg alt frå første album/bok at skaparane gjer seg flid med å attskape Oslo. Sjølve historia i denne gjorde ikkje så mykje inntrykk, men eg såg fram til kva meir universet hadde å by på.

Eg fekk denne til jul, ei bokklubben-utgåve av ein Sovjetsk bok som utgjer seg for å vere science fiction. Det er ei sanning med stor atterhald, då det i dei 300 sidene kanskje er litt over to sider totalt som passar ei slik skilding. Først og fremst er dei ei bok om ein eldre kar i eit steppelandskap, hans familie og vener og ikkje minst den store kamelen hans. Ho handlar om korleis det gamle ikkje må gå tapt i møte med det nye, og om korleis den raske omstillinga i Sovjet påverka kultur og tradisjonar. Og ho er framleis relevant i dag.

(Eg har elles vitsa om at dette er den beste kirgisiske boka eg har lese. Tru om det vil endra seg.)

Herlege, korte forteljingar. Lette å lese, men samtidig lette å tenke på i ettertid. Dei er gjerne absurde, men ofte treffande (utan at det nødvendigvis er nokon punchline). Av og til også kjekk leik med språket. Ein av dei handlar om ein gut som finn ut at blodet hans smakar veldig godt, og dermed blir skeptisk til om alle andre ønskjer å spise han. Ein annan handlar om ein kar som gret så heftig at tastaturet blir øydelagt mens han skriv. Osv! Ei kjekk leseoppleving.

Eit langdikt som består av fem monologar som på ulikt vis skildrer moralsk forfall i ei nær(?) framtid. Boka er full av bilete, sitatat og idear. Forlaget vil ha det til at det handlar om klima, men det er er berre ein del av bilete. Det er vel meir enn noko ein kritikk av korleis dei rike utnyttar folka/verda rundt seg. Det er ikkje ei nyansert utforsking av tema, men meir som ein kynisk hevnfantasi (til tider). Og et er det jo fornøyeleg nok det, på eit vis. Det er spanande å lese langdikt, uansett. Det er sikker lagt inn arbeid i formuleringane som gjekk over hovudet på meg, og det var ikkje alltid eg forstod kvifor det plutselig var rim (eller bokstavrim) - men ho var aldri vanskeleg å lese og hadde ei god framdrift.

Steffen Kverneland brukte fleire år på sin Munch-biografi. I denne romanen, som kom nokre år seinare, leikar han seg med kjeldematerialet og skriv ein gotisk grøssar. Eg har veldig sansen for prosjektet og koste meg gjennom heile boka, men eg skulle ønskje han reindyrka meir den brev/dagbok-roman-aktige sida av prosjektet. Altså der han kombinerer ulike "kjelder" for å fortelje historia, og for det meste prøver å gjere det med ei stram maske. Men samtidig så er det jo kjekt å lese Kvernelands la "seg sjølv" få køyrd seg.

Eg ser at det kjem film av denne snart, eg er spent på korleis dei løysar det. Eg håper dei held att litt i markedsføringa, slik at ikkje alle veit kva dei går til.

Eg snubla over denne på Fretex og hadde litt sansen for illustrasjonane. Det er ei dansk attforteljing av dei norrøne gudedikta. Ho er skrive på femtitalet, men er framleis lettlesen og fin. Både Stephen Fry og Neil Gaiman har i dei siste åra gjeve ut liknande bøker, så eg tenkte det var på sin plass å lese eit skandinavisk forsøk.

Eg kjenner ikkje historiene godt nok til å vite om det er gode attforteljingar. Tru kor tid eg skal kaste meg over eddaene?

Las denne med elevar. Ein stor suksess for min del, i den forstand at eg hadde det kjekt. Eg trur også at mange av elevane koste seg. Det tok litt tid å kome inn i, og det hadde kanskje vore lurt å visualisere lesinga litt med bilete frå ei oppsetjing.

Sjølve stykket har eg lese nokre gongar før, men det er ei stund sidan no. Eg likte kor erkebergenske enkelte av figurane var. Det er ikkje mykje subtilitet i stykket, men det var vel heller ikkje noko mål. Eg liker også godt korleis Grieg skildrar kva han se for seg av musikkovergangar, bruk av lys og liknande. Det er noko anna enn Ibsen sine dører.