User Profile

Guin si tekst er godt pakka inn med forord, preface, kjeldeliste og illustrasjonar - men når du først kjem til ho, skriv ho godt om korleis litteratur (og teknologi) er meir som ein sekk/bag enn eit spyd. Samlarane var dei viktigste for å overleve (med maten i ein sekk), men historiene rundt bålet er om jegrar (og spyd). Men ho vel å la teknologien i hennar science fiction ikkje vere fancy spyd, men sekkar som menneskje kan bli utforska i.

Ei samling korte tekster frå litteraturforskaren Asbjørn Aarnes, først publiserte i Dag og Tid. Her kjem han med ei samling anekdotar, refleksjonar og truleg nokre skrøner om sitt eige liv og det intellektuelle eliten han var ein del av. Eg skulle ønskje fleire av dei "store" namna han fortel om var folk eg hadde kjennskap til, då det truleg hadde gitt historiene meir brodd. Men det er morosamt når diktaren Alf Larsen er skaka etter å ha vore på pissoar saman med forbrytaren (og forfattaren) Arthur Omre, eller når kristne deltakarar på eit Obstfelder-seminar blir paniske av hans skildringar av helvete. Eg liker også korleis samnorsk-debatten har set sine spor hos Aarnes.

Denne boka skryt av å ha vore ein viktig inspirasjon for både Luther og Hauge, og sjølve omsetjinga er gjort av Hans Nilesen Hauge. At han i tillegg ikkje var så stor, gjorde at mi interesse var vekka. Dette er ei historie om ein "mester" som blir belært av ein lekmann i korleis å vere ein god kristen, og dette premisset er sjølvsagt interessant i ei tekst frå 1300-talet. Men historia er ikkje så interessant, og om ein ikkje er påskrudd frekvensen i slike teologiske skrifter, er det vanskeleg å sjå korleis dei er inspirerande. Eit høgdepunkt er kanskje at lekmannen formulerer sine levesetninger alfabetisk, med ca. ein regel per bokstav i alfabetet. Tru korleis dei har handsama dette i omsetjinga frå tysk.

Det er uklart for meg om stykket (frå 1836) framstår så modernistsisk for meg fordi det er på norsk ved Jon Fosse og basert på uferdige fragmenter - eller om det også då var så moderne i forma då det blei skrive. Innhaldet er utan tvil moderne, med psykologiseringa av ein mordar (m.m.!). Dette teaterstykket er bitte lite, så eg kan godt tilrå å lese det om du snublar over det.

Eg har lenge vore nysgjerrig på bergkunst, og plukka opp denne lille boka brukt. Hadde ikkje kjenskap til Sporanes-feltet, men boka viser fine bilete av funna der og gjer ein god jobb med å forklare kva ein veit om dei og kvifor ein trur det. I oppveksta var det fleire helleristingar berre eit steinkast frå skulen, og det er ein fin mystikk i det. Eg har tenkt at ein stor kunstbok med norske motiv (og omtaler) hadde vore flott, men enn så lenge var dette ein god smakebit.

Ei science fiction novellesamling skriven av ein 19 år gammal Åsmund Forfang, men alderen kjem ikkje tydeleg fram. Eg vil tru boka er inspirert av Bradbury si samling "The illustrated man", med ei interessant rammeforteljing som eigentleg ikkje er så vesentelg for for dei ulike novellene.

Når eg les norsk science fiction, er eg eigentleg ute etter noko som forankrar dei som norske, sjølv om det ikkje er heilt rettferdig. I denne samlinga er det ikkje mykje av det, men ein kan kjenne att naturen i fleire av dei (og nokre referanser til folketru). I "Tømmerhuggere" ser ein også den samtidige miljøkampen spele ei rolle, og i likskap med "En godværsdag i juli" så er barne/ungdomsperspektivet eit poeng i seg sjølv. Dette likte eg godt. Elles er novellene stort sett interessante, sjølv om eg ikkje veit kor lenge eg kjem til å hugse noko frå dei.

Denne boka gir ei fin innføring i fleire "daude" språk. Det er ikkje ei grundig gjennomgang av syntaks og morfologi, men heller informasjon om språket, korleis me veit kva me veit om det, kva slags tekster som framleis finst og kva utfordringar som språket byr på. Og for alle språka er det eit representativ utdrag i original og omsetjing. Wikander si stemme gjer det til noko meir enn ei serie leksikonartiklar, sjølv om boka på eit vis gjer same nytte. Dette er nok eit godt første møte med mange av desse språka.

Det tok flaut lang tid før eg forstod at Hermann ikkje var namnet på sjølve serien, så eg lurte på kven av karakterane som kom til å bli avslørt som hovudpersonen. Men om ein ser vekk frå at Hermann er forfatteren, så liker eg godt at det i desse tre første historiene ikkje er tydeleg kven som er hovudpersonen (på same måte som det er seinare i serien).

Teikningane er flotte, men av og til blei nokre av andleta for like. Særleg for menna (men dei fleste er jo menn). Historiene er spanande, og eg liker at ein gradvis blir trygge på kva som foregår. Ein blir på ein måte kasta inn i ei ny handling, og må navigere oss gjennom han mens han foregår.

Mitt første møte med denne serien var gjennom nokre store plakatar i Oslo sentrum. Desse er samla i denne boka, saman med ein del anna "ekstramateriale" og nokre intervjuar. Som nyfrelst fan av serien, er dette kjekt stoff. Men heilt ærleg så kunne det meste her vore fordelt mellom albumma som er alt er ute, det er litt tidleg å komme med ei slik bok, om dei ikkje tenkjer å kome med med ein serie av desse også.

Eg er glad at eg ikkje måtte vente eit par år før denne kom (som del to av ei to-partar). Men eg er jo no i flokken som venter på neste bok i serien...

Eg liker godt at dei så tydeleg knyt desse karakterane til Oslo, men eg liker enda betre at dei no viser at dei godt kan boltre seg i andre deler av landet.

Høgdepunktet i denne er at no er det ikkje berre historiske Oslo som kjem nydeleg fram, men også (ein del av) historia om Oslo. Her blandar dei historie og segn på ein spanande måte. Det var visst litt ueinigheit innad om korleis slutten skulle vere, men eg er nøgd med den dei landa på. Eg liker også at dei no går litt meir inn på kven hovudkarakterane er - kanskje særleg Krüger.

Eg forstår godt at denne gjorde inntrykk på teikneserie-Noreg då ho kom. Ein fin start for ein ny serie, og det er tydeleg alt frå første album/bok at skaparane gjer seg flid med å attskape Oslo. Sjølve historia i denne gjorde ikkje så mykje inntrykk, men eg såg fram til kva meir universet hadde å by på.

Eg fekk denne til jul, ei bokklubben-utgåve av ein Sovjetsk bok som utgjer seg for å vere science fiction. Det er ei sanning med stor atterhald, då det i dei 300 sidene kanskje er litt over to sider totalt som passar ei slik skilding. Først og fremst er dei ei bok om ein eldre kar i eit steppelandskap, hans familie og vener og ikkje minst den store kamelen hans. Ho handlar om korleis det gamle ikkje må gå tapt i møte med det nye, og om korleis den raske omstillinga i Sovjet påverka kultur og tradisjonar. Og ho er framleis relevant i dag.

(Eg har elles vitsa om at dette er den beste kirgisiske boka eg har lese. Tru om det vil endra seg.)

Herlege, korte forteljingar. Lette å lese, men samtidig lette å tenke på i ettertid. Dei er gjerne absurde, men ofte treffande (utan at det nødvendigvis er nokon punchline). Av og til også kjekk leik med språket. Ein av dei handlar om ein gut som finn ut at blodet hans smakar veldig godt, og dermed blir skeptisk til om alle andre ønskjer å spise han. Ein annan handlar om ein kar som gret så heftig at tastaturet blir øydelagt mens han skriv. Osv! Ei kjekk leseoppleving.