Eg tenkjer av og til på det radioprogrammet til Harald Eia der dei gjer personlegdomsundersøkjingar. Det at nokon er meir opne enn andre for ulike typer opplevingar. Denne boka har korte, litt svevande vignetter om ei rekke tema, men der alle krinser rundt liv og daud, og om ei eldre syster som aldri fekk leve. Det er fleire fine tankar undervegs i boka, men eg trur ikkje eg er open nok for denne typen tankespinn. Eg registrerer det berre, utan å visualisere eller føle særleg interesse for det. Sjølv om eg prøver. (Med andre ord: ikkje ei dårleg bok, men ho treffer ikkje meg.)