Reviews and Comments

Eg har likt Erlend Loe heilt sidan han fekk meg til å lese att på ungdomsskolen. Litt av premisset for bøkene hans er at me menneske eigentleg er ganske enkle, men så kjem eit lag at vaksenheit å skjuler det etter kvart. Om ein er med på dette premisset, noko ikkje alle er, så er bøkene meir enn berre tullete. Men det er ofte ganske mykje rein tull også. Det er fleire element i boka som minner om det som har dukka opp i andre bøker av Loe, men er let meg ikkje provosere av det.

No, tretten år seinare, er det ganske vilt å tenke på at denne boka kom kort tid etter Utøya. Boka gjer ikkje narr av Jens Stoltenberg, men han koser seg med karaktertrekka hans. Eg liker å tru at tanken er at Stoltenberg her er sjølve Noreg etter den vanskelege tida.( Men det gjer det ikkje lettare å forklare "Gabriel" eller liger-pratet.)

Eg kjøpte denne som ein kuriositet då da han dukka opp i ein bruktbutikk. Eg har vekse opp med årlege påskeferiar på Knaben, så det var spanande at nokon hadde laga dikt om staden. Samlinga er tredelt, de første del er "Knaben-balladen" som tek utgangspunkt i at gruvene blei lagt ned. Boka (og Arnljot Eggen) er tydeleg på venstresida, og det er ein klar sympati for arbeidarane i kampen mot storkapitalen (og staten). Men for min del var også interessant å høyre om korleis dette var ein konflikt den gong då, eg hugsar det berre som hyttegrend. Dikta i første del er eigentleg ikkje så spanande, dei er moderne i form, men ikkje i innhald. Det kunne like godt ha vore ein rekke kronikkar.

Andre del har same tematikk, men er ikkje knytt til Knaben spesifikt. Diktet om orda "arbeidstakar" og "arbeidsgivar" var finnurleg, og det er godt å sjå at kritikken til desse omgrepa er gammal.

Siste del er dikt med meir tradisjonell form, men framleis stort sett same tema. Det siste diktet, "Kva så", likte eg nok best. Han skriv politiske dikt, men kva så? Jo, ein bør engasjere seg: "Dei som spelar makteslause / spelar makta til dei få."

Eg trur ikkje eg vile anbefale denne til andre enn dei som er nysgjerrige på Knaben-kopling.

Eg såg ei gong nokon seie at Kickstarter er som TV-shop for milenials. Eg endte i alle fall opp med å støtte denne boka, sjølv om eg ikkje har eit særleg sterkt forhold til Broken sword-serien. Eg har spelt minst to av spela, så har eg vel prøvd nokre av dei tidlega spela til Revolution Software også. Men dette er vel helst ei bok for fansen. Men: eg liker godt å lese om spelutvikling, og det var interessant å lese om problema (og suksessane) dei møtte undervegs som britiske "point and click adventure"-skaparar. Og denne boka er litt uvanleg, sidan ho knapt går inn på sjølve historiene i dei svært historie-baserte spela. Det er omtrent berre tekniske utfordringar (og praktiske/økonomiske problem).

Eg trur ikkje eg vil råde andre enn spesielt interesserte i å lese denne boka, men eg trur ikkje det er stor fare for at ein går i gang med ho utan å vere det.

Denne har dukka opp i radaren min ein del opp gjennom åra, men no var tida endeleg inne for å lese ho. Kort sagt: Det er ei bok som viser ei alternativ verkelegheit der kvinnerolla og mannsrolla er bytt om. Det er ei herleg leik med språket, og med å snu idear (og uttrykk) på hovudet, får ho tydeleg og grundig vist kor mannsprega samfunnet er. Boka er på eit vis absurd, men det inneber av verda med lev i også er absurd. (Det vil seie: noko har enda seg sidan boka kom ut, men mange av poenga held seg framleis godt.)

Med andre ord: poenget med boka går rett heim og gjer ho til interessant lesnad. Men det er ikkje ei særleg gøy bok. Handlinga kunne med fordel vore meir spissa, karakterane meir interessante og verda meir engasjerande. Men eg vil tru det er vanskeleg å få til satire som fungerer godt samtidig som du får til ei historie som fengar.

Eg får ikkje nok av Steinbeck. Dette er første sakprosa-boka eg har lese av han, og det er ein slags ferdaminne over ei reise rundt i USA rundt 1960 (like før han vinn nobelprisen). I klassisk amerikanarstil så reiser han rundt i ein stor bil som han kan overnatte i. Han har med seg jaktutstyr og hunden sin Charlie, men han har ikkje tankar om å gå på jakt. Det er berre så han har ei forklaring om nokon spør kva han driv med på avsides stader.

Steinbeck skildrar eit splitta folk, men prøver å sjå kva dei har til saman. Han peiker på (og punkterer) stereotypar på vegen, og han er best når han fortel historiar eller fortel om samtalar han har hatt med dei han møter på vegen. Siste del av boka er den mest intense, då havnar han i rasekonflikten i sørstatane og prøver å forstå kor den intense rasismen kjem frå. Ein kan sjå kor vanskeleg det er for Steinbeck å forstå at hans "landsmenn" kan mobilisere seg så for hat. Eg skulle eigentleg ønskje at heile boka var eit slags oppgjer med dåtida si rasisme.

Det er deler av boka der eg mister litt interessa, kanskje særleg når han faktisk skildrer reisa si. Men det er berre mellometappar mellom fine refleksjonar og gode historiar. Eg får lyst til å lese opp att Øst for Eden og Vredens druer.