Reviews and Comments

Ein enkel strek og fine teikningar, men ein grufull historie om valdtekt og misbruk av menneske. Den føyer seg i tradisjonen etter Maus, der ein gjennom teikneserien kan setje bilete på korleis ein oppfattar noko. Eit ekte intervju med offeret er utgangspunktet, men ein forstår at dette er teiknaren sin forståing av det som blir fortald. Snubla over denne då eg såg gjennom Mammut-salet, men har no lyst til å finne meir av Gendry-Kim.

Aisato har her samla illustrasjoner gjort til ulike formål i ei bok med livslaup som raud tråd, og det fungerer eigentleg veldig fint. Illustrasjonane er ikkje meint å vere humoristiske, men dei har alle "eit poeng", gjerne eit visuelt eit, som gjer at dei fungerer fint uavhengige av dei korte tekstene (ofte berre ei halv setning). Sidan dei ikkje blei laga for å vere i ei samling, varierer teiknestilen litt - men det likte eg eigentleg.

Ein ekkel og absurd skrekkhistorie. Sjølve plottet er ein leik med klisjear, men teikningane gjer det til ei oppleving.

Eg har lese denne dikt for dikt dei siste vekene. Det er nasjonalromantiske dikt der Grieg hyller både landskapet og folket - men først og fremst arbeidarane. Landskapet er vakkert, men det er også hardt, og mest av alt speglar det kor hardt det er å arbeide i det. Men eg blei ikkje så engasjert i ein del av dikta, eg er ikkje så god å setje meg inn i lyriske skildringar - så naturbileta gjekk av og til tapt på meg. Men eg liker korleis mange av dikta har eit sluttpoeng som på eit vis konkretiserer temaa han utforsker.

Etter å he lese romanen av Riverton/Elvestad, måtte eg tilbake til teikneserien som eg las for ganske mange år sidan. Den gong då gjorde han inntrykk på meg, men eg gløymte fort detaljane i historia. Og eg trur kanskje at teikneserieformatet er litt for "raskt" for denne historia, om ein ikkje stoppar opp sjølv mellom rutene. Det er ein del detaljar og "stemningar" i historia som går tapt i overgangen, samtidig som Jason si tolking også gjer noko med historia. Men framover vil eg nok helst anbefale originalen, så kan ein heller lese denne etterpå.

Eg hadde lese Jason sin teikneserieutgåve frå før, så eg hugsa deler av plottet - men det var mykje som var nytt for meg, eller som ikkje hadde fanga opp tidlegare. Dette er ei tidleg norsk krimbok, men ho er også nesten ein psykologisk thriller. Eg vil ikkje seie så mykje meir om plottet, men det er rart at dette ikkje er blitt laga film av.

Definitivt ei bok av si tid, men stort sett på eit positivt vis. Av og til stussa eg litt med kronologien - at fleire av tilbakeblikka verka meir som innfall hos forfattaren der og då enn som naturleg neste steg i historia. Boka er på sitt beste når ho feirar kreativitet og skaparvilje. Ho fekk meg av og til å tenke på ein utsegn frå Erlend Loe, om at mens han jogga så tenkte han på anmeldelsar av bøker han vil skrive. Med tanke på at dette er ei bok om dataspel, liker eg kor langt ho går i å dyrke litteraturinteressa til hovudpersonane.

(Og SimFarm er ein eldre gardsimulator enn Harvest Moon).

Er dette ein barnebok? Språket er ganske vanskeleg, men veldig fornøyeleg. Ein serie dikt om artige kattar.

Dette er første bok eg har lese for dottera mi. Ho er fem månadar og får sjølvsagt ikkje noko ut av det, men det er noko å gjere mens eg sit med ho, og det er gøy å kunne seie det i etterkant. Sjølve boka er eit spanande innblikk i Bergen på 1600-talet. Ho opnar med eit segn om Bergens opphav som eg ikkje visste om, så fortset ho å fortelje om ymse hendingar i Bergen. Og det er verkeleg ymse. Moderniseringa gjer ho lett å lese i 2024, og det at ei stor del av boka er korte notisar gjer at det er lett å plukke ho opp å lese litt og litt.

Enjoyed the art and the stories - I left it thinking: "I can enjoy this a bit more", but I'm not sure if I can take 20+ books of one shot stories.

(Instead of adding every volume, I'll just edit this one: 28 volumes went like a breeze, and I would have been ready for lots more. Both visually and storywise the series kept itself interesting by exploring new ideas and ways to tell the stories. Great storytelling!)

Dinas bok fenga skikkeleg, eg likte godt Dina og hennar verd. Lykkens sønn følgjer sonen Benjamin, som går frå å vere eit lite born til å bli ein ung mann. Hovudpersonen er ikkje like spanande, sjølv om tida/miljøet og historia tidvis er det. Eg hadde likt betre om det var Grønnsnes (garden) som var i sentrum. Men boka var framleis god nok til at eg går rett vidare til Karnas arv (bok tre).

Denne har eg lese litt av og på dei siste åra. Nokon av dei har eg definitivt sansen for, særleg fleire av dei mest kjende - men også fleire av dei heilt korte. Men nokon av dei likte eg også veldig dårleg, t.d. den siste i samlinga "Hiet", og "Beskrivelser av en kamp". Og det er vel slik det må vere når ein publiserer mest mogleg, også av det som er ufullstendig. Eg gler meg til å gå i gang med romanane hans.