Eg fekk denne til jul, ei bokklubben-utgåve av ein Sovjetsk bok som utgjer seg for å vere science fiction. Det er ei sanning med stor atterhald, då det i dei 300 sidene kanskje er litt over to sider totalt som passar ei slik skilding. Først og fremst er dei ei bok om ein eldre kar i eit steppelandskap, hans familie og vener og ikkje minst den store kamelen hans. Ho handlar om korleis det gamle ikkje må gå tapt i møte med det nye, og om korleis den raske omstillinga i Sovjet påverka kultur og tradisjonar. Og ho er framleis relevant i dag.

(Eg har elles vitsa om at dette er den beste kirgisiske boka eg har lese. Tru om det vil endra seg.)