Eit langdikt som består av fem monologar som på ulikt vis skildrer moralsk forfall i ei nær(?) framtid. Boka er full av bilete, sitatat og idear. Forlaget vil ha det til at det handlar om klima, men det er er berre ein del av bilete. Det er vel meir enn noko ein kritikk av korleis dei rike utnyttar folka/verda rundt seg. Det er ikkje ei nyansert utforsking av tema, men meir som ein kynisk hevnfantasi (til tider). Og et er det jo fornøyeleg nok det, på eit vis. Det er spanande å lese langdikt, uansett. Det er sikker lagt inn arbeid i formuleringane som gjekk over hovudet på meg, og det var ikkje alltid eg forstod kvifor det plutselig var rim (eller bokstavrim) - men ho var aldri vanskeleg å lese og hadde ei god framdrift.