User Profile

Eg hugsar at eg las boka her da eg gjekk på vidaregåande. Den gongen kunne eg verkeleg ikkje, akkurat som fleire av dei som er omtala i boka, forstå korfor så mange ålreite folk kunne røyste på eit parti som Framstegspartiet.

Boka her gjorde det litt meir tydeleg for meg. Når dei tradisjonelle venstrepartia tar til seg høgresida sin økonomiske politikk, samstundes som at dei OGSÅ fører ein verdipolitikk som framandgjer delar av arbeidarklassen, legg ein seg lageleg til for hugg for høgrepopulistar. Ein ser det same i land etter land.

Det er mange parallellar her. FrP gjorde sitt beste val nokonsinne i år. Dei er definitivt tilbake på nivået dei låg på frå 2000 til 2010. Det interessante som har endra seg sidan boka vart skrive, er at ein i fleire land faktisk har sett at det har vore mogleg for ytre venstre å yte truverdig motstand. I boka blir RV avskrive som eit parti som nesten utelukkande treff folk med skyhøg kulturell kapital, og ikkje appellerer til arbeidsfolk i det heile. Det har faktisk endra seg stort i åra som har gått.

Distriktspolitikken blir også omtala av Marsdal som ei slags akilleshæl for FrP. Det var det jo faktisk i fleire år. Valet i 2021 var ein katastrofe for FrP, og dei mista enormt med veljarar ikkje minst til Senterpartiet. Det endra seg dessverre i år.

Eg kan definitivt tilråde boka her til folk som ikkje har lese ho. Sjølv om mange av karakterane ikkje lenger er aktive, og ein del av kritikken mot Raudt, SV, og sjølv Ap verkar litt utdatert, meiner eg mykje av analysen framleis treff godt. Kanskje burde ein ha laga ein oppdatert oppfølgjar som tek for seg endringane som har skjedd sidan? Eg tenker spesielt på FrP sin snuoperasjon i EU-spørsmålet, "sløseridebatten", og andre saker som har vore viktige dei siste åra.