Melancholia I-II er eit hovudverk i nyare norsk og europeisk litteratur og handlar om kunstnaren Lars Hertervig (1830-1902), målaren av lyset.
Vi følgjer han ein haustdag i Düsseldorf i 1853, den dagen han blir kasta ut frå hybelen sin fordi han har forelska seg i dottera i huset. Vi møter han igjen julaftan 1856, den dagen Hertervig rømmer frå Gaustad etter å ha vore innlagd i to år. I Melancholia I-II er vi i Stavanger i 1902. Hovudpersonen er ei fiktiv søster til Lars Hertervig, Oline. Lars er død, …
Melancholia I-II er eit hovudverk i nyare norsk og europeisk litteratur og handlar om kunstnaren Lars Hertervig (1830-1902), målaren av lyset.
Vi følgjer han ein haustdag i Düsseldorf i 1853, den dagen han blir kasta ut frå hybelen sin fordi han har forelska seg i dottera i huset. Vi møter han igjen julaftan 1856, den dagen Hertervig rømmer frå Gaustad etter å ha vore innlagd i to år. I Melancholia I-II er vi i Stavanger i 1902. Hovudpersonen er ei fiktiv søster til Lars Hertervig, Oline. Lars er død, men gjennom det skrøpelege minnet hennar opplever vi episodar frå livet hans.
Frå grunngjevinga til Svenska Akademien for tildelinga av Nobels litteraturpris til Jon Fosse:
«Nobelpriset i litteratur år 2023 tilldelas den norska författaren Jon Fosse, 'för hans nyskapande dramatik och prosa som ger röst åt det osägbara'.»
«Det finns en djup värme och naiv blottställdhet i hans avskalade bilder av mänsklig erfarenhet.»
Anders Olsson, leiar i Nobelkomiteen i Svenska Akademien
Om Melancholia I-II:
«en helt praktfull roman»
Henning Hagerup, Klassekampen
«Den beste romanen jeg har lest det siste året.»
Karl Ove Knausgård, Klassekampen
«et sprogligt kunstværk, der bliver sin egen autonome størrelse, en kværn, der maler sine ofre, så skøn musik opstår»
Torben Brostrøm, Information
Melancholia blir sett gjennom forskjellege augar. Den fyrste delen av Melancholia I er fabelaktig. Tankane til Lars på ein ettermiddag i Düsseldorf er bra skrevne.
Dei øvrige delane er mindre interessante. Fosses oppattaking er ikkje like effektiv i denne tematikken, verkar det som. Til tidar sitt eg og ventar, utolmodig, på den neste tingen.
Melancholia II trengs ikkje for å forstå Melancholia I, og eg kan fint anbefale å hoppe over den om ein ikkje har lust å lese den. Den kan vera fin, men er den svakaste delen av samleboka.
